Гэтая праграма аб’ядноўвае фільмы, у якіх дыхаюць алгарытмы. Тут мастак уступае ў дыялог з машынай, чый «розум» адначасова пагражае і пашырае творчы патэнцыял. Ад мазгавых хваль, якія кіруюць музыкай, да галюцынацый, аніміраваных штучным інтэлектам; ад тактыльных «пастаптычных» малюнкаў да сонечнай паэзіі цэлулоіда — гэтая праграма даследуе новую экалогію ўспрымання. Гэта кіно не аб будучыні, а аб сучаснасці, дзе чалавек нараджаецца ў тэхнагенным ландшафце, а яго галоўным спадарожнікам з’яўляецца ўласнае адлюстраванне ў лічбавым струмені.
Я ПЛЫВУ НА КАНОЭ Ў ТРОХ МЕТРАХ ПАД ЦЫВІЛІЗАЦЫЯЙ
Мішэль Клёфкорн
(9:44 хв, Германія)
«Рака — аўтаномная, натуральная істота, жывы свет, які складаецца з мільярдаў мікра- і макраарганізмаў, адчувальных і ў той жа час неабароненых ад чалавечай эканомікі» Эрыка С. Дос Сантас
ДЫФУЗІЙНЫ ПІЛОТ
Аўрэліюс Чыупас
(7:12 хв, Эстонія)
Калі традыцыйна аніматар — гэта майстар-ілюзіяніст, які стварае рух з дапамогай статычных сродкаў, то як выглядае гэты працэс, калі яму даюць машыну з бясконцай колькасцю малюнкаў?
«Diffusion Pilot» — гэта назва бягучага даследчага праекта аўтара, набору інструментаў для анімацыі са штучным інтэлектам, які знаходзіцца ў стадыі распрацоўкі, а таксама кароткаметражнага фільма, які ідзе за разважаннямі аўтара аб дадзеным праекце. Гэтае падарожжа падсілкоўваецца супярэчлівай прыродай тэхналогіі штучнага інтэлекту, якая адначасова ўзмацняе і душыць само паняцце творчасці.
ГУК РОЗУМУ І ТЭЛА
Гордан Манахан, Біл Коўлман
(15:27 хвілін, Канада)
Выкарыстоўваючы мову кіно для даследавання сувязі паміж логікай і эмоцыямі, тэхналогіяй і арганічным, «Гук розуму і цела» уяўляе сабой унікальны кінематаграфічны досвед. Праграмнае забеспячэнне, якое кіруецца сілай думкі, выкарыстоўвае мазгавыя хвалі выканаўцаў для стварэння гуку, святла, кінэтычных дзеянняў і музычнай кампазіцыі, пакуль яны рухаюцца і танчаць. Фільм захоўвае ўнікальную імправізацыю пад уплывам мазгавых хваль, у якой нервовыя імпульсы запускаюць алгарытмы, заснаваныя на выпадковасці, якія затым вызначаюць патэрны і камбінацыі гукаў, музычных нот і светлавых пульсацый.
AURORA OSCILLANS
Трыстан Занд
(2:30 хвілін, Ісландыя)
Гэты фільм адказвае на заклік пераасэнсаваць сховішчы не як агароджы, а як парогі трансфармацыі. Створаная з дапамогай малюнкаў і гукаў, закадаваных у рэальным часе, а затым уведзеных у генератыўны ІІ, гэтая праца аб’ядноўвае аналагавыя відэаглюкі эпохі да Web1.0 з биоморфными тэкстурамі пачатку 2000-х гадоў і рэтрафутурыстычнай атмасферай інтэрнэту да Web3.0.
Вынікам з’яўляецца зародкавая, доказная канцэпцыя інтэрмедыя, якая вагаецца паміж калапсам і абнаўленнем, адлюстроўваючы бачанне маніфеста аб сховішчах як свяцілішчах, дзе жыццё адаптуецца, мадулюецца і знаходзіць новыя шляхі. Зрок і гук становяцца нестабільнымі і жывымі, утвараючы часовую экалогію, якая рэзаніруе з ідэяй мастацтва як агульнай мовы і апоры клопату.
ТРЫ ДОЎГІЯ ХВІЛІНЫ
Грэтхен Бусл
(3:47 хв, ЗША)
Сонечная паэзія з дапамогай цэлулоіда, якая дазваляе адчуць, што такое тры хвіліны.
Я НАРАДЗІЎСЯ
Эліна Айкары
(14:32 хвілін, Фінляндыя)
Чалавек нараджаецца на рацэ. Ён падарожнічае па кантрасных ландшафтах і порах года. Галоўны герой прагне прыроднага спакою, але ўвесь час акружаны штучным светам, а таямнічая фігура, здаецца, ідзе за ім у яго падарожжы.
Зліваючы экзістэнцыйны погляд з сюррэалістычнымі краявідамі, «Я нарадзіўся» даследуе парадаксальныя адносіны паміж чалавекам і прыродай.
ПАСТАПТЫЧНЫЯ ВЫЯВЫ
Паўла Маргарэце Савацкі
(20:10 хв, Германія)
Яны цякуць, як вада, дубянеюць, як лёд, ператвараюцца ў сталыя візуальныя звычкі і знікаюць, як дым, калі распаўсюджваюцца па розных месцах: ім надаецца назва «паст-аптычныя». На першы погляд яны нябачныя, бо створаны ў мантажы. Яны тактыльныя, таму што іх можна адчуць навобмацак з дапамогай зуму. Яны з’яўляюцца паслязваротамі, таму што ўтрымоўваюць у сабе памяць аб фільме.
ЗЛЫЯ АЎТАМАБІЛІ
Шон Кларк
(6:50 хв, Вялікабрытанія)
У жорсткім хаосе лонданскіх дарог аўтамабілі сутыкаюцца, фліртуюць і дымяць, адлюстроўваючы нецярплівасць і абсурднасць чалавецтва.