VII фестываль Нефільтраванага кіно паспяхова завершыўся. Ганаровае журы вызначыла лепшы беларускі фільм з нацыянальнай праграмы, згадала фільмы вартыя ўвагі. Гледачы таксама не засталіся ў асобку. Па выніках галасавання быў абраны фільм глядацкіх сімпатый. Ітак, та-да-дам вынікі!



THE BEST BELARUSSIAN FILM | ЛЕПШЫ БЕЛАРУСКІ ФІЛЬМ

Boundaries (Межы)

Юлія Шатун (2019, 30 хв)

Фільм пачынаецца як галасавое паведамленне невядомаму чалавеку, якое рэжысёр запісвае ў цягніку, які набліжаецца да мяжы, пакуль сувязь не будзе перарвана.
Набліжэнне да мяжы краіны ператвараецца ў пошук межаў кіно і яе ўласнага існавання. Камера стварае атмасферу расцягнутага, але цяжка ўспрымальнага часу. Дакументальныя кадры гарадоў, якія зараз існуюць, спалучаюцца са здымкамі тых самых гарадоў і людзей, якія памерлі, знятыя 25 гадоў таму бацькам рэжысёра. Прастора чатырох гарадоў і многіх гадоў згасае і ў выніку збліжаецца ў адной кропцы — чорным экране.
Падарожжа суправаджаецца мігатлівым голасам аўтара, які працягвае запісваць галасавое паведамленне нябачнаму чалавеку на другім канцы.


PEOPLE’S CHOICE | ПРЫЗ ГЛЯДАЦКІХ СІМПАТЫЙ

SPECIAL MENTION | АСАБЛІВАЕ ЗГАДВАННЕ

When I was General (Калі я быў Генерал)

Юрый Сямашка (2021, 12 хв)

Неверагодныя прыгоды Генерала, які на загад Каралевы адправіўся ў далёкія краі, каб знайсці загадкавую птушку, апошнюю надзею паміраючага каралеўства.


SPECIAL MENTION | АСАБЛІВАЕ ЗГАДВАННЕ

A few words about my mother and her dog (Трохі слоў пра маю маці і яе сабаку)

Таццяна Свірэпа (2020, 17 хв)

Падзеі фільма адбываюцца ў маленькім горадзе, у часы пачатку эпідэміі коронавируса. Каранцін ніхто не ўводзіў, таму мая мама працягвае хадзіць на працу, у краму, разважаючы аб мерах бяспекі як пра што-то патрэбнае, але далёкае ад яе, не ўспрымаючы хваробу сур’ёзна, ставячыся да яе як яшчэ да аднаго элементу мітусні, які інтэграваны ў штодзённасць. Маці расслабляецца і адчувае сябе сапраўднай толькі разам з прыродай: калі абдымае любімага сабаку і выходзіць з нім на шпацыр далей ад паўсядзённых клопатаў, праводзячы час у ўспамінах і легендах, якія яна сама прыдумала,  усведамляючы, што заўтра зноў давядзецца вярнуцца на нялюбую працу .